Voetbalvereniging Dongen
Webmail

Een seizoen met ups en downs
maandag 8 mei 2006 - 10:01

Augustus 2005 kwam ik voor het eerst in aanraking met de selectie van vv Dongen. Op Milanello, zoals de beide hoofdtrainers het trainingsveld op Dongen – Vaart zo mooi omschrijven, werd begonnen met de voorbereiding op het seizoen 2005 – 2006.

Er hadden zich, zoals ik later begreep, nogal wat mutaties voorgedaan, waardoor de doelstelling van de hoofdtrainer, Mart van Bree, werd gesteld op : lijfsbehoud (9e plaats) en een eventuele periodetitel.

Als absolute leek, maar fervent voetballiefhebber kon me daar zo 1 2 3 geen voorstelling van maken, aangezien ik de kracht van de tegenstanders niet kon inschatten.

Achteraf blijkt het inderdaad een zeer zware en scherpe competitie te zijn. Doelpunten zijn schaars en overwinningen zijn zwaar bevochten. Verschillen van 1 doelpunt zijn vaker de regel dan dat er met grote cijfers het verschil gemaakt wordt. Uitzonderingen bevestigen deze regel, maar over het algemeen ligt het niveau redelijk dicht bij elkaar.

Wat me ook is opgevallen is dat er door de jaren heen qua cultuur niet zo veel veranderd is t.o.v. ongeveer 20 jaar geleden. Het enige verschil is dat er op het gebied van begeleiding meer geïnvesteerd wordt. Maar voetval blijft “hard” en keuzes zijn, in deze, altijd discutabel.

In het begin van zo’n seizoen is iedereen fris in de kop en fris in het lijf. De energie bruist er vanaf . De plaatsen moeten worden veroverd . Wie overwint in de concurrentiestrijd om die ene plaats, waarvan jij vindt dat jij daar hoort te staan. Het is een spel binnen een spel en dat spel wordt tenslotte beëindigd door het oordeel van de trainer. Harde realiteiten maken zich meester van de `afvallers`, maar die weten in hun achterhoofd dat hun kans ongetwijfeld nog wel komt. Het hoort er allemaal bij ….zeggen ze. Ik denk dat het belangrijk is voor de 2e groep dat ze weten dat die kans er altijd is. Het vormt de voetballer in zijn mentaliteit en ik denk dat de overwinningskracht  alleen maar kan groeien wanneer er een tegenslag zich voordoet. Op talent alleen kan je niet bouwen en talent alleen zorgt niet voor de doelpunten.

Kijkend op het afgelopen seizoen realiseer ik me dat wat ik net schreef betrekking heeft op de groep waarmee ik ruim 7 maanden heb rondgetoerd.

Met een mix van talent, noeste werkers, jeugdigheid en een klein beetje routine moesten we onze wedstrijden afwerken. Alles werd aan elkaar gehouden door de tactische bespiegelingen van Mart van Bree. Gepassioneerd en fanatiek wist hij van een onervaren ploeg een hecht collectief te smeden.

Dat dit geen gemakkelijke  opdracht was kon ik als toeschouwer van dichtbij meemaken.

Als de trainer zijn strijdplan maakt gaat hij altijd uit van de  meest ideale situatie ….op papier. In het echt moet dat er uit komen en daar wordt door de week heen keihard op getraind. De voorbereiding op een wedstrijd begint op dinsdag.

Ik verbaasde me erover dat er aan de buitenkant van een elftal zo ontzettend veel georganiseerd moet worden. Wat dat betreft neem ik mijn petje af voor alle mensen die zich daar professioneel als vrijwillig voor inzetten.

Het enige doel voor die ene week is: WINNEN VAN DEI TEGENSTANDER.

Het levert in ieder geval een hoop gespreksstof op , want je hebt te maken met blessures, vormverlies, vakanties, schoolexamens, bruiloften…..noem maar op. Elke week heeft weer een nieuwe verrassing en dan moet er toch weer ’s zondags aangetreden worden.

Zo hebben we het afgelopen seizoen vaak de smaak van de overwinning mogen proeven, maar ook het zuur van het verlies moeten slikken.

Voetbal is onvoorspelbaar. Voetbal is oneerlijk . Voetbal is eerlijk. Voetbal is passie. Voetbal is voetbal !! Je kunt er geen peil op trekken en daarom wordt er zoveel over geschreven.

Ik heb mogen ervaren hoe het is om in de laatste minuten te mogen winnen, maar ook hoe het is om dan te verliezen. Geen mens kan dat binnen een paar uur relativeren en wie dat wel kan moet maar naar iets anders gaan kijken.

Het onbeschrijfelijke gevoel van de overwinning. De jongens die met trots in hun ogen van het veld aflopen., elkaar nog vol ongeloof aankijkend : “hoe hebben we dat nou geflikt ?”

Maar ook het gevoel van onrechtvaardigheid ene machteloosheid, zoals ik dat voelde na de wedstrijd tegen Zierikzee ( thuis ).

Niets is erger om een hele wedstrijd te domineren en vervolgens de kous over je kop te krijgen van een team, waarvan je op de voorhand gewoon 6 punten moet pakken en vervolgens naar huis gaat met 1 punt.

Natuurlijk, we hadden moeten scoren, natuurlijk, maar soms wil die knikker er gewoon niet in, punt.

Maar toch mochten wij ook van geluk spreken. In en tegen Oosterhout keken we tot en met het einde van de officiële speeltijd  tegen een achterstand aan van 2-1. De scheidsrechter vond echter dat het nog geen tijd voor een pilsje was en trok zodoende nog wat tijd bij. Tom Smits, voor deze dag de verantwoordelijke man, en ik keken elkaar al bedroefd in de ogen totdat het wonder zich voltrok . In de 9e minuut van de blessuretijd mochten we een corner nemen van de rechterkant van het veld. Op wonderbaarlijke wijze werd de bal met een slinger voor de pot gegooid. In de turbulentie van het strafschopgebied was er geen speler die iets met deze bal kon en via een kruintje van een Oosterhout-speler viel de bal achter de keeper……!

Geluk ?? Ja en nee, want door collectief doorzetten en met hulp van “scheidsie “ werd het eerste punt afgedwongen en daarmee kenterde de sfeer het jeugdige elftal. Waarin Dongen in het verleden altijd het onderspit moest delven werd er die dag een stap voorwaarts gemaakt op het mentale vlak..

Er brak een goede periode aan en we wisten o.a. te winnen van RCS. Na 1 gelijkspel wonnen we 3 wedstrijden achter elkaar en we werden van alle kanten gecomplimenteerd met onze resultaten. Na de 7e speelronde stonden we  op een gedeelde 2e plaats in de rangschikking met 13 punten.. Maar ja, als het zo gemakkelijk was dan hadden we wel met vlag en wimpel kampioen kunnen worden, want de vier wedstrijden daarop pakten we slechts 1 punt . Dus na 11 wedstrijden stonden we gewoon waar we wilden staan, middenmoot met 15 punten.Voor het seizoen had de trainer mij al uitgelegd dat je je met 28 punten veilig mag wanen. Mooi, dacht ik, de helft is al binnen. Maar de concurrentie wilde maar niet afvallen. Iedereen bleef bij elkaar hangen en er waren maar 3 ploegen die zichzelf voetballend en tactisch onderscheidden : RCS , Unitas ( kampioen ) en Oisterwijk..De rest deed aan stuivertje wisselen en wij bivakkeerden tussen de 4e en de 6e plaats. Onderin werd een felle strijd gestreden tussen Halsteren, DOSKO en Vlijmense Boys. Maar toch bleef het verschil maar minimaal. We moesten nog wel degelijk oppassen om niet in nood te komen.

Gelukkig werd er voor de winterstop nog 2 keer gewonnen waardoor we overwinterden op de 3 plek met 21 punten. Nog 7 punten te gaan zou je zeggen, …makkie !

We moesten nog 9 keer aan de bak, waarvan het merendeel tuiswedstrijden waren. Als echte aanhanger begin je dan te geloven in “meer”. Dat mag, natuurlijk, maar de realiteit was wel dat we nog steeds met een jeugdige ploeg speelden die ondanks een paar prachtige overwinningen zichzelf iedere keer weer moesten opladen voor het volgende collectieve gevecht. Er wordt van iedereen het onderste verlangd en als er maar eentje is die om wat voor reden ook verzaakt, dan heb je de poppen aan het dansen.

Nou, beste lezer, de poppen begonnen te dansen. We waren nog maar koud ( het was echt koud ) uit de bus gestapt bij RCS en we stonden al met 3-0 achter. Al ons optimisme werd met elke balaanraking van Dennis de Nooijer cs de zeeuwse grond ingeboord.

Einduitslag 5-0 !!

De twee daarop volgende wedstrijden werden ook verloren en de stemming daalde , zeker na de nederlaag tegen Zierikzee tot het nulpunt.  Voetbal is zo oneerlijk

Nog 7 potjes voetballen, nog 7 punten voor die felbegeerde 28 punten. Gelukkig kregen we ze op tijd . Na winst op VOAB en Made speelden we ons ruim 4 wedstrijden voor het einde veilig. De pijp was leeg en na een veelbewogen seizoen met hoogte en dieptepunten gaan we ons richten op het nieuwe seizoen.

Ik wil vanaf deze plek iedereen ( en dan bedoel ik iedereen ) die op wat voor manier ons hebben ondersteund , een hele fijne vakantie toewensen .

De jongens, de trainers , de gehele staf  en ik zien u graag terug bij een van onze thuiswedstrijden  die we op de BIEZEN spelen

 

Met sportieve gtoet,

 

Frank van Heteren

Leider Dongen 1