Voetbalvereniging Dongen
Webmail

Het Middagje VV Dongen: te gast Hercules
donderdag 17 mei 2018 - 16:33

1

Voorbeschouwing VV Dongen – Hercules en lekker terugkijken

Op 23 augustus van het vorige jaar speelde VV Dongen in de 2e ronde van de KNVB beker tegen het Utrechtse Hercules. Een club met een grote naam in het amateurvoetbal. Daar werd VV Dongen in de verlenging uitgeschakeld na een 2-0 achterstand te hebben weggewerkt. Nog geen twee weken later verloor VV Dongen op hetzelfde veld met 2-0 tijdens de tweede wedstrijd van de competitie. Aanstaande zondag spelen beide teams tegen elkaar op Sportpark de Biezen. Het is voor VV Dongen de laatste thuiswedstrijd van een seizoen vol wisselvalligheden en obstakels. Gelukkig zijn de laatste wedstrijden van VV Dongen uitstekend verlopen en lonkt er een nacompetitieplaats, maar daar is het team van Ron Timmers zeer afhankelijk van de resultaten van andere ploegen. Na het duel wordt er stilgestaan bij het afscheid van trainer Ron Timmers, zijn assistent Peter van Vugt en keeperstrainer Timen Beijes. De spelers die na dit seizoen stoppen of vertrekken zijn Rob Roovers, Jaap van der Waarden,  Floris Wouters en Moustafa Mohammad. Aanvang van Het Middagje is een half eerder dan normaal dus om 14.00 uur.

Maak u op voor een lange voorbeschouwing

Door Frank van Heteren

Na deze intro is het aan mij om een soort van evaluatie te geven over het afgelopen seizoen maar eerst wil ik stilstaan bij de namen van de vertrekkende spelers die zondag in het zonnetje worden gezet. Daar valt iets bij op namelijk het gemis van twee namen: Paul van Zon en Sander de Bont. Op persoonlijke titel wil ik deze jongens laten weten dat zij, ondanks hun beslissing om de selectie voortijdig te verlaten een enorm grote waarde hebben gehad in de successen die onze club de afgelopen 10 jaar heeft mogen meemaken.

Paul van Zon heeft vanaf zijn 18e bijna onafgebroken in het eerste team van VV Dongen gespeeld en kwam tot grote ergernis van hemzelf op de linksbackpositie te staan. Hij was opgeleid als middenvelder waar hij in de A1 furore maakte met de meest fantastische doelpunten. We kennen Paul allemaal als een mannetje die niet erg groot is maar daartegenover een (laat ik het zo zeggen) erg grote persoonlijkheid heeft. De eerste wedstrijden in het seizoen 2009 – 2010 zat hij net de Leerlooijerkes op de tribune als toeschouwer en nog geen weken daarna mocht hij onder Roland Schuermans zijn debuut maken in het elftal met o.a. Fatih Kamaci en Larry van Ommen.

Paul was niet meer weg te denken uit het team. Zijn briljante trap en zijn loopacties langs de lijn waren voor menig toeschouwer een genot voor het oog. Hij wilde eigenlijk vanaf links de eindpass verzorgen ook al zag iedereen dat niet altijd lukte, maar Paul had een heilig geloof in Paul. Ik kan me nog herinneren dat ik na een wedstrijd tegen Geldrop hem tegen het lijf liep in de kantine. Ik had de wedstrijd gemist, maar Paul vertelde me in geuren en kleuren hoe hij een corner direct in de touwen joeg. Niet één keer maar wel drie keer! Dat is Paul. Naarmate de jaren vorderde steeg hij in de hiërarchie en nog steeds had hij de ambitie om het middenveld een impuls te geven. Hij achtte zichzelf daartoe in staat, maar voorbijgaande trainers zagen het niet en Paul was daar min of meer redelijk teleurgesteld over. Desalniettemin volhardde hij zich in zijn taak en beleefde met VV Dongen waarschijnlijk de mooiste sportmomenten uit zijn leven. Daarom wil ik op persoonlijke titel Paul bedanken voor zijn bijdrage aan de sprookjes die wij met onze club hebben mogen beleven! Dingen gaan zoals ze gaan en Paul besloot een aantal weken geleden om de selectie te verlaten en zal de bloemenhulde aan zich voorbij zien gaan, maar in mijn hart weet ik dat hij er in gedachten bij zal zijn en met een dikke vette glimlach kan terugkijken op zijn enorme bijdrage. Paul bedankt!

Een andere man die onze club heeft geholpen naar de top van de berg en ook niet het traditionele afscheidswoordje mee zal krijgen is club-icoon Sander de Bont. Sander kwam in de selectie in het seizoen 2008-2009 (ik gok nu) en moest toen lijdzaam toezien dat hij niet direct een vaste plats kreeg in de basiself. Voor Sander (toen al) onbegrijpelijk. Zijn haat-liefde verhouding met trainers was er zijn hele carrière. “Die gast snapt er heeeelemaaaal niets van!!” hoorde je hem vaak roepen als hij weer eens niet was opgesteld. De “Tank” Sander de Bont. Een grote gast met een ongelooflijk gevoelige kant. Een jongen met een levensverhaal die iedereen wist te paaien en overal in de club lobbyde om hem in het één of ander te steunen. Sander wist zich uiteindelijk in het eerste te voetballen en dat hebben de tegenstanders geweten. Met een ongelooflijke drive en inzet voerde hij oorlog in menig strafschopgebied. Tot ergernis van vele verdedigers van tegenspelende partijen sleurde, schopte en provoceerde hij alles en iedereen. Altijd de grens opzoekend. De logge spits die in de eerste meters altijd zijn tegenstander te snel af was en dan de verbaasde blikken van de verdedigers. “Dat kan toch niet, die gozer weegt wel 100 kilo en hij loopt me eruit!” Sander verraste altijd. Vriend en vijand waren het erover eens dat Sander, ondanks zijn matige voetbalkwaliteiten een enorme meerwaarde was voor elk team. Helaas gingen de overtollige kilo’s hem parten spelen. Hij kon na enkele blessures niet meer terugkomen op het oude niveau en besloot al vroeg in het seizoen om te stoppen. Ook in dit verhaal zijn dingen gegaan zoals ze zijn gegaan en maken volwassenen mensen hun eigen keuze. Daar heb ik verder geen mening over, maar wat ik wel wil zeggen is dat Sander met zijn tomeloze inzet en prachtige en beslissende doelpunten een historische bijdrage heeft geleverd aan de prestaties van de afgelopen jaren. Voor zowel Paul als Sander geldt dat deze woorden tekort doen aan datgene wat ze de club, de toeschouwers en vooral mij hebben gegeven. Ook jij Sander, hartstikke bedankt!!

Zo dat moest ik even kwijt, want we vergeten bijna dat het alweer de laatste thuiswedstrijd is. Een moment om terug te kijken en dat ga ik weer op persoonlijke titel doen, want er zijn veel mensen in de vereniging die roepen: “Frankie, gij het helemaal gin verstand van voetbal, maar ge schijft wel leuk!” Dat laatste compliment steek ik dan altijd in mijn zak…

Maar goed, het seizoen. Tja, het is al vaak geschreven en gezegd, het was wisselvallig. Een nederlaag werd een week daarna gecompenseerd met een zege en ik kon er geen pijl op trekken hoe het er over een langere periode uit zou gaan zien. Voetballend was het matig en ik dacht bij mezelf: “Je bent gewoon de laatste jaren verwend en nu komen we in het vaarwater terecht waar we thuisoren, namelijk de middenmoot.” Ik vergeet erbij te vermelden dat we al in het begin van het seizoen met blessures te kampen kregen. Giovanni Henskens miste de ouverture. Mitchel van der Stappen was bezig om zijn revalidatie af te ronden en sommige spelers oogden vermoeid. De kracht van het team om voorwaarts druk te zetten kwam er niet uit ondanks verwoede pogingen van Ron Timmers om zijn ploeg aan de gang te krijgen. “We missen kwaliteit!” was de veel gebezigde zin die je in de kantine hoorde. “We komen gewoon tekort en dat gaan we nu merken.”

Maar goed, de kwaliteit zal dan het probleem zijn geweest. Ik denk ook dat de selectie dit seizoen te smal was om binnen te top 5 mee te spelen. Althans, dat was mijn verklaring. Lange tijd bungelde het team ergens in de middenmoot en waar je normaal op zondag met de kriebels wakker werd voor een wedstrijd had ik nu het gevoel van: “Ach na de wedstrijd een lekker potje bier drinken is ook wel leuk.” Waar thuiswedstrijden in het verleden al bijna een zekere overwinning opleverde ging de ploeg dit seizoen een aantal keren hard onderuit met als dieptepunt de 0-7 tegen OFC.  Het dieptepunt qua voetbal werd voor mij bereikt in de gewonnen uitwedstrijd tegen Quick ’20. Ik verontschuldigde me zelfs bij de supporters van Quick ’20.

VV Dongen was de meest gepasseerde verdediging en dat kon ook niet anders want de jongens die er stonden moesten wekelijks van positie wisselen waardoor er zich geen automatisme ontwikkelde. En dat zag je terug in het doelsaldo. Vreselijk vond ik dat. Ik hoopte op een ommekeer zodat we aan klantenbonding konden gaan doen en dat er weer eens in positieve zin over VV Dongen gepraat zou gaan worden.

Dat duurde lang! Nog geen zes tot negen weken geleden hing VV Dongen in de grijze middenmoot totdat er opeens iets gebeurde. Na de dramatische nederlaag tegen Quick ’20 (0-3) veranderde iets. Inmiddels was het centrale duo Henskens – Verstappen in ere hersteld en in de spits ging Thomas Schilders zijn doelpunten meepikken. De laatste vijf wedstrijden kreeg VV Dongen slechts één doelpunt tegen (!) en het voetbal werd weer herkenbaar. Messcherpe counters, mooie openingen en veel strijdlust. “Waar waren ze gebleven?” al deze componenten die het team zo goed maakt. “Voer voor psychologen” schreef de redacteur van ADO ’20 die in de mooiste wedstrijd van het seizoen zijn ploeg meet 3-6 zag verliezen bij een 3-0 voorsprong bij rust.

Ja, voetbal gaat om spanning. Om de beleving van de supporter dat hij ‘ergens’ naar kijkt en hij zich kan identificeren met datgene wat er voor hem afspeelt. Dat heb ik dit seizoen teveel gemist, maar de jongens maken zo naar het einde van het seizoen veel goed. Opeens is er weer spanning. Afhankelijk van wat Quick (Den Haag) en Westlandia de laatste twee wedstrijden gaan doen is er nog een heeeeel klein kansje dat de nacompetitie wordt gehaald. De kans is marginaal maar het is een kans. Na twee nederlagen tegen de aankomende tegenstander Hercules is er voldoende motivatie aanwezig om voor de volle winst te gaan en daarna zien we wel verder!

Het is moeilijk om een seizoen te beschrijven zeker met in het achterhoofd dat dit voor mij wellicht (afhankelijk van de eindklassering) mijn laatste column is die ik voor de vereniging heb geschreven. Na meer dan 10 jaar en vele verslagen verder vind ik het tijd om overal (dus ook als stadionomroeper) mee te gaan stoppen. Ik schrijf graag en zeker over mijn cluppie! VV Dongen zit diep in mijn hart. Prachtige mensen, mooie contacten. Het voetbal heeft me veel gegeven. Ik heb enorm veel mensen uit het jargon mogen ontmoeten en ik werd hier en daar zelfs herkent, hoe mooi is dat. De openheid van de voetballers gaven me genoeg stof om iets te fabriceren en de wedstijden hadden altijd wel een aanknopingspunt om een verhaal te maken. Mijn stoppen heeft niets te maken met het feit dat ik het niet meer leuk vind, integendeel, maar de belasting van 34 (plus nog bekerontmoetingen) wedstrijden en het altijd op zondag van huis zijn hebben me tot dit besluit gezet. Ik krijg het wat drukker in de muziek en ik wil met mijn schatje weleens iets anders doen dan elke zondag met een hartslag van over de 100 naar voetbal te kijken en verslaan. Ik wil graag weer de ‘normale’ supporter worden en heerlijk zonder consequenties mijn mening verkondigen.

Zo achter mijn computertje wil ik iedereen maar ook iedereen bedanken voor het geduld om mijn verslagen te lezen. Ik weet dat ik soms te lang van stof kan zijn, maar als ik eenmaal begin kan ik niet meer stoppen. Nu ook niet, want ik ben bang dat ik iemand vergeet.

Ik heb een waanzinnige tijd beleeft en ik zal deze machtig mooie periode in mijn hart meedragen! “Tijd om te stoppen Frankie……….”