Voetbalvereniging Dongen
Webmail

Selectie na maanden weer in training
woensdag 13 mei 2020 - 23:15

1

Wat deden ze in de tussentijd?

Het lijkt gevoelsmatig al weer jaren geleden dat we iets hebben gehoord van de selectie van Osman Erbas. Op 8 maart jl. werd het Oostzaanse OFC met 2-1 verslagen in een meeslepend duel en vanaf dat moment stond VV Dongen virtueel op de tweede plaats. Er zou nog veel in het verschiet liggen. Dat zeiden de kenners en ook het zelfvertrouwen binnen de groep groeide met de dag. Tot het noodlot toesloeg!!!!

Door Frank van Heteren

Corona zou ons leven gaan beheersen op een manier die niemand van ons in zijn hele leven nog ooit had meegemaakt. Levend van de ene persconferentie naar de andere kwamen de pessimistische verhalen over ons heen en uiteindelijk werd zelfs het voetbal helemaal in de ban gedaan. Een enorme streep door de grootste bijzaak in ons leven. De beelden uit Italië deden ons beseffen dat de stille ramp niet aan ons voorbij zou gaan. Het hele land schakelde om en paste zich op een geweldige manier aan. Vol optimisme en solidariteit schoten de vrijwilligersgroepen uit de grond, de mensen waren zich bewust van het gevaar en dat verbond ons allen. Voetbal was allang verleden tijd en met de stijgende dodenaantallen veranderde ons leven in het ‘nieuwe normaal’.

De gevraagde discipline vergt enorme flexibiliteit en  het is mooi om te zien dat wij als mensen dit beheersen. Natuurlijk wordt het voetbal gemist, maar de reflectie op andere zaken krijgen automatisch voorrang. Zelf ben ik geconfronteerd geweest met het virus. Ik ben ongeveer vier dagen ziek geweest met de bijbehorende klachten, maar mijn vriendin was er erger aan toe en is meer dan twee weken heftig ziek geweest. Het herstel is nu gelukkig ingezet en ik ben ervan overtuigd dat het weer helemaal goed komt, maar jeetje, wat een gemeen virus is dit!

Dat zet meteen het bruggetje naar de vraag wat o.a. de trainer en een paar jongens in deze tijd hebben meegemaakt. De selectie gaat namelijk aanstaande vrijdag de wei weer in. Een heerlijke zin om op te schrijven, maar het is allemaal wel erg aangepast en zeer beperkt. Toch, een vleug van optimisme, want de bal gaat rollen en wie weet worden er eerder dan verwacht enkele maatregelen versoepeld. Hoop doet……

Trainer Osman Erbas beleefde de voetballoze periode als volgt.

“Omdat ik leidinggevende ben van Handhaving en Toezicht in Oosterhout heb ik het de afgelopen tijd erg druk gehad met het uitbreiden van mijn team met handhavers. Daarnaast ben ik een aantal keren vrijwillig met mijn collega’s de straat op gegaan om de Oosterhouters te wijzen op de maatregelen. Ik ben dus dagelijks nog wel op kantoor te signaleren. Gelukkig binnen de familie (nog) geen besmettingen. We proberen elkaar ook niet al te vaak op te zoeken en als we dat wel doen is dat op gepaste afstand van elkaar. Dat is tijdens de Ramadan, waarin we nu zitten, wel een aparte gewaarwording. Daar waar we deze maand normaliter gebruiken om met familie en vrienden dagelijks met het avondeten samen te komen zijn we nu helaas genoodzaakt om thuis te blijven. Dat voelt wel heel vreemd aan.”

Osman vertelt dat hij zoals heel veel andere Nederlanders het huis op de schop heeft genomen: “Ik klussen? Nee, laten doen, hahahaha. Ik reed de zooi wel naar de stort!! Ik heb me niet verveeld!” Maar uiteindelijk sloeg de verveling wel toe. “Ineens vanuit een heel druk (sociaal) leven naar één isolement kwam toch hard aan, moet ik zeggen. Voetbal is voor mij de belangrijkste bijzaak in het leven. De spanning rondom de wedstrijden, het voorbereiden van trainingen en wekelijks met de jongens bezig zijn, het geeft mij enorm veel energie. Gelukkig mogen we vrijdag weer de wei in en ook al is het onder voorwaarden, ik kijk er nu al naar uit!”

Ook een aantal jongens willen wel een stukje van hun verhaal kwijt. Zo moest Thom Avontuur vol aan de bak. Als arts-in-opleiding kreeg hij de volle ernst van de situatie recht in zijn gezicht. In het EZ in Tilburg werden de patiënten in hordes naar binnengebracht en dat maakte de voetballoze periode voor hem extra bijzonder. “Ik heb voornamelijk gewerkt. Een gekke tijd in het ziekenhuis met veel onzekerheid. Er heerste een groot teamgevoel binnen de afdelingen dus dat was mooi! Nu maar hopen dat het harde werken wordt beloond en dat de dalende trend doorzet. Om mijn koppie leeg te maken heb ik veel hardgelopen, waardoor ik goed fit ben gebleven. Verder heb ik ook wat persoonlijke krachttraining gedaan thuis. Ik heb erg veel zin om vrijdag weer te gaan trainen!”

Aanvoerder Jan Gerrits moest ook iets doen met de overgebleven tijd. Zo ging hij met zijn vriendin naar huizen kijken en heeft plannen kunnen maken voor wanneer de Corona-tijd voorbij is. Werk ging gelukkig ook gewoon door. “Doel is om na deze periode het omzetverlies zo snel mogelijk goed te maken.” De familie kreeg ook meer aandacht van Jan. “Ik ben vaker langs de oma’s gegaan voor de raamgesprekken en thuis hebben we genoten van de BBBQ’s en de paar extra biertjes.” Zijn moeder kon rekenen op meer boodschap tijd en qua voetbal werd er een aantal keren in Breda (op een Johan Cruyff Court) gevoetbald met Jaap van der Waarden en Luuk Hultermans. “Ik vind het een hele rare tijd omdat je nergens naartoe kan en bijna niemand meer ziet. Dit mis ik wel heel erg. Vooral het voetbal en de wedstrijden en natuurlijk de gezelligheid met de jongens.”

Iedereen beleeft deze tijd op zijn eigen manier en geeft er zijn eigen invulling  aan. Shenty Saez bijvoorbeeld zat in maart een beetje in de lappenmand en was niet helemaal fit. “Ja, persoonlijk vond ik het wel fijn dat alles gestopt is. Dat had met mijn blessure te maken. Ik heb heel veel dagen vrij gehad. Dat voelde lekker, want aan de andere kant moest ik ook veel werken. Mijn slaapritme is nu wel helemaal naar de knoppen, maar ik mis het voetbal heel erg. Ook heb ik veel tijd gestopt in gamen en extra huishoudelijke klussen. “

Keeper Wessel Sprangers was teleurgesteld toen hij hoorde dat er niet meer gevoetbald zou worden. “Was echt vervelend nieuws toen we hoorden dat het seizoen voorbij was. Ik wist zeker dat we hele hoge ogen zouden gooien, maar dat gaan we nu maar volgend seizoen doen! We gaan dan weer knallen! Verder ben ik bezig geweest om fit te blijven. Goed vooruit gedacht en wat spullen aangeschaft om thuis aan de slag te gaan. Ik begin het team nu toch wel erg te missen dus ik heb er heel veel zin in om elkaar even te zien en bezig te zijn.”

Luuk Hultermans kwam achter een aantal dingen waar hij voorheen nooit over hoefde na te denken. “In deze voetballoze periode ben ik erachter gekomen hoe moeilijk het is om individueel te sporten en hoe fijn het eigenlijk is om drie keer in de week met je voetbalmaten op het veld te staan. In het begin was ik erg fanatiek en ging ik met mijn broer en/of vrienden bootcampen en hardlopen. Ik merkte dat dit steeds minder werd en het meer energie ging kosten. In plaats daarvan ben ik met een groepje van drie (met Jan en Jaap) gaan voetballen op een Johan Cruyff Court in Breda. Gelukkig, gelukkig kunnen we weer vrijdag aan de slag.”

En zo heeft iedereen zijn eigen verhaal. Ik kan niet wachten op het moment dat we elkaar weer mogen zien en later wellicht mogen vasthouden. De training van vrijdag is het begin van een nieuwe periode. Laten we hopen dat het steeds beter wordt!