"Hoe de passie voor voetbal mijn leven nog meer voldoening heeft gegeven, ondanks mijn rolstoel en ziekte."

Nick de Heus heeft ruim 45.000 volgers op social media. "Het gaat me niet om het aantal bezoekers, volgers of likes — het motiveert me alleen maar meer. Alles begint met overtuiging en het opbouwen van een netwerk. Daarnaast: geniet van het leven en doe wat jij leuk vindt."

Door: Piet Scheepers m.m.v. Nick de Heus en Mark van den Broek.

"Ik wil niemand de mond snoeren. Ik wil laten weten wat er werkelijk is gebeurd. Met mij en met VV Dongen, dus met de mensen die mij een kans gaven, en met degenen die in mij geloofden toen dat niet vanzelfsprekend was."

In gesprek met de rolstoelafhankelijke Nick de Heus geeft deze doorzetter aan, dat hij na een zware beginperiode na zijn geboorte, zijn droom hoopt waar te maken: een functie binnen een eerste elftal of in het betaalde voetbal.

Want zo zegt hij: "Mijn droom is helder. Het gaat niet om geld, maar om impact te hebben op het veld in een team in ontwikkeling en in beleving. Voetbal is geen hobby meer. Het is onderdeel van mijn leven!"

De 31-jarige Nick de Heus is bijna bij zijn doel en vervolgt: "Zolang mijn lichaam het toelaat, blijf ik doen wat ik doe. Want waar sommige mensen grenzen zagen, zag ik kansen. En waar anderen stoppen, ga ik door!" Hij woont in het Brabantse Nieuwendijk. Op locatie verstuurt hij zijn voetbalverslagen, voorzien van videobeelden, de wereld in — hoofdzakelijk via social media.

"Dat is een beetje uit de hand gelopen, kun je wel zeggen. Volgers en bezoekers zijn hartstikke gaaf, maar actueel zijn is het doel. Want ik ben en word nooit het grote VI of de NOS. Al was ik er inmiddels wel helemaal klaar mee om alles te moeten volgen vanuit huis. Ik had al veelvuldig contact met clubs, maar zij reageerden altijd terecht met: 'sorry, u heeft een mooie hobby, maar geen perskaart, dus wij mogen u niet accepteren.'"

Niet wetende wat er allemaal zou gaan gebeuren in zijn leven, kijkt Nick met verwondering terug. "Sterker nog, ik mag blij zijn dat ik mijn verhaal kan vertellen. Mijn leven hing zelfs enige tijd aan een zijden draadje. Maar wat er nu gebeurt, is puur een droom!"

Na zijn geboorte kreeg Nick zuurstofgebrek in de couveuse, met een hersenbeschadiging als gevolg. De diagnose was: Cerebrale Parese. De toekomst leek onzeker: praten, zelfstandig leven en volwaardig meedoen in de maatschappij zouden volgens de eerste prognoses vrijwel onmogelijk zijn. Toch heeft het leven van Nick een heel andere wending genomen. Mede door de inspanningen van hemzelf.

Voetbal met de paplepel ingegeven door Opa en Papa.

"Ik werd van jongs af aan door mijn opa en vader meegenomen naar de voetbalvelden. Niet als passief toeschouwer, maar als iemand die meekeek, observeerde en het spelletje leerde. Opa is jarenlang hoofdtrainer geweest bij onder andere Altena en liet mij anders kijken naar voetbal. Keuzes maken, patronen, organisatie en mentaliteit. Mijn vader was aanvaller en leerde mij onder andere hoe je moest lopen om gevaarlijk te kunnen worden voor het doel. Het leverde mooie gesprekken op aan de keukentafel."

Teammanager bij Altena, en tegelijk hockeyer in de rolstoel.

Nick was teammanager bij de jeugd van Altena, maar moest daarnaast zelf hockeyen. Hij speelde jarenlang rolstoelhockey. Vanaf de onderste trede van de ladder, de vijfde klasse, klom hij op naar het landelijke niveau. Hij kreeg zelfs de kans om uit te komen voor Jong Oranje. Daar is deze jongeman nog steeds trots op. Deze sport stond destijds nog behoorlijk in de kinderschoenen en kende weinig vaste wedstrijddagen.

"We speelden vaak één of twee keer per maand, ergens in Nederland, meerdere wedstrijden op één dag. Dat frustreerde mij ontzettend naarmate ik ouder werd. Ik wilde elke week sporten, groeien en helpen de sport op de kaart te zetten. Het rolstoelhockey stond namelijk ook nog eens los van de KNHB."

Waar Nick destijds bang voor was gebeurde: hij kreeg de leeftijd dat hij zijn mening begon te uiten richting bestuursleden over de professionaliteit van de sport op termijn. Zijn club GHC Rapid speelde met het eerste team enkele jaren later op het niveau waar ze wilden komen — de Superleague. "Dat waren mooie wedstrijden. Net als bij het voetbal liepen de emoties hoog op. Ik was nog jong, maar voerde toen al graag discussies met scheidsrechters."

Achter de schermen werd een wedstrijddag intussen steeds meer benaderd als een dagje uit. "Daar hou ik niet van! Sterker nog, ik was inmiddels leider geworden bij Altena en ik had wedstrijden in Gorinchem. Ik ben toen vroeg in de ochtend naar Altena gegaan om mijn functie te bekleden, en moest vlak voor de aftrap weg. 'Hé Nick, je rijdt verkeerd!' riepen vele toeschouwers. Ik antwoordde toen: 'ik moet gaan hockeyen' — vol teleurstelling in mijn stem. Onderweg naar huis zei ik tegen mezelf: dit wil ik niet meer!"

De liefde voor voetbal werd groter.

Op school had Nick maar één droom: voetbaljournalist worden. Liefst verbaal, langs de lijn! "Maar als je zoals ik door je beperking ook nog stottert, kon ik die droom wel vergeten." Nick begon met het verzamelen van voetbaluitslagen en daarna het bouwen van een eenvoudige website. Dit groeide uit tot wat het nu is. Van wedstrijden fotograferen tot live verslag via social media. "Mensen herkennen mij langs de lijn."

Bij Altena, de club waar zijn opa dus trainer was, begon Nick als teammanager van de C2. 's Maandags op school, in de avond werken aan zijn website of langs het veld bij zijn team zijn. Nick werkte aan zijn toekomst. Hij werd soms te serieus gevonden. "Maar ik wist wat ik wilde!"

Later werd hij teammanager van de Almkerk/Altena JO19-1. De rolstoel speelde geen rol. Zijn betrokkenheid, voetbalinzicht en mentaliteit telden. Na een korte stop werd Nick benaderd door Arjan Kant, met de vraag of hij — na overleg met trainer Huib Apituley — weer aan wilde sluiten bij de staf. "Deze trainer kijkt niet naar beperkingen, maar naar wat iemand toevoegt. Dat vertrouwen is onbetaalbaar! Ook de spelers wilden mij ontzettend graag terug."

"Ik heb twee weken niets gedaan en toen we uit moesten naar Kozakken Boys, was ik er weer bij. Ik ben heel professioneel en zeer gedreven, maar als je zo ontvangen wordt als toen, houdt ook ik het niet droog. Kozakken Boys moest deze wedstrijddag uit voetballen. Maar vanwege mijn website, uitgesproken mening en mooie live verslagen kent men mij natuurlijk direct. De spelersbus stond klaar voor vertrek, maar de spelers riepen nog wel even: 'hé topper, succes vanmiddag hè!' Dit bleek de start van een droom waar hopelijk geen einde aan komt — totdat ik er zelf mee stop."

VV Dongen, bedankt — op naar mooie jaren!

Leden en sponsoren van VV Dongen, zoals Patrick van Overbeek en Mark van den Broek, hadden vertrouwen in de werkwijze van Nick. "Dankzij hen ontstonden samenwerkingen en kansen. Ineens kwamen er sponsoren, gesprekken en uitnodigingen. Sponsoren in natura, want financiële ondersteuning zou ten koste gaan van mijn Wajong-uitkering. Wat begon als een hobby, voelt steeds meer als een professionele rol in de voetbalwereld."

Zo heeft Mark van den Broek, eigenaar/directeur van Closer2Talent, Nick onlangs bijgestaan bij een verzoek richting de gemeente Altena over een verhoging van het kilometerbudget voor het reizen met de deeltaxi.

Binnen de club veranderde er ook veel. Wat begon met een verslag langs de lijn groeide uit tot structurele aanwezigheid langs het veld tijdens de wedstrijden. Maar ook live-updates en gesprekken met spelers en sponsoren in het sponsorhome. "De inhoud van die gesprekken houd ik uiteraard voor me. Maar het is fantastisch om echt overal bij betrokken te mogen zijn. Zo worden er natuurlijk gesprekken gevoerd tussen de hoofdtrainer en bekenden uit de voetbalwereld. Ik stond destijds bijvoorbeeld tussen een bloedserieus gesprek tussen NAC-icoon Ton Cornelissen en Marcel van der Sloot. Beiden hadden kunnen zeggen: 'Nick, even weg.' Maar nee hoor — ik stond er gewoon bij en mocht zelfs gewoon mijn mening uiten. Een droom die uitgekomen is!"

"Dat is uiteraard ook gewoon onderdeel van mijn karakter. Ik zit namelijk ook aan de bestuurstafel, samen met onder anderen voorzitter John-Paul Verkooijen, en presenteer mezelf als verslaggever van VV Dongen. Het blijft mooi, omdat er ook mensen zijn die ons kleineren vanwege de bekende stempel: 'u heeft uw beperking'. Sterker nog: ik ben inmiddels dagelijks met voetbal bezig."

"De sfeer is hier te vergelijken met een BVO. Geweldig," vertelt de trotse bordsponsor van VV Dongen.

Gelukkig heeft VV Dongen ook een minder-valide WC, waardoor Nick ook op speciale feestavonden aanwezig kan zijn en rustig (en zelfstandig) naar het toilet kan. Om te voorkomen dat hij op wedstrijddagen werkelijk de hele dag achter de computer zit, wordt het bijwonen van een feestavond steeds belangrijker. "Ik leef namelijk al behoorlijk in een andere wereld ten opzichte van velen. Want tegelijkertijd is er ook een andere kant."

"Zoals iedereen wilde ik ook gewoon met vrienden op stap, maar rolstoeltoegankelijkheid is nog altijd geen vanzelfsprekendheid. Een avondje spontaan uitgaan is vaak niet mogelijk. Trappen bij de ingang, te smalle deuren of toiletten die niet toegankelijk zijn, zorgen ervoor dat je letterlijk buiten blijft staan. Dat doet pijn — vooral wanneer je weet dat je vrienden wél binnen staan en jij niet mee kunt. Maar juist dat gevoel heeft me nog vastberadener gemaakt om te laten zien dat beperkingen je niet hoeven te definiëren. Wat anderen als obstakel zien, is voor mij motivatie geworden."

Een weekend om nooit te vergeten.

"Zo zal ik het weekend van 25 april 2026 ook nooit meer vergeten. Eerst verslag doen van Almkerk – IFC, 4-0. Rustig voetballen kijken en verslag doen, dat is er niet meer bij. Werkelijk bijna iedereen herkent mij en vraagt om tussenstanden of andere voetbalgerelateerde zaken. Na de wedstrijd snel alle uitslagen verwerken, een biertje drinken, even een hapje eten en dan door naar Breda voor NAC Breda – Ajax."

"Ditmaal niet vanaf mijn eigen plek, maar letterlijk op het veld! Dit alles als verrassing voor Sven van der Westen. Sven is een zeer fanatieke Ajax-fan en ging vroeger veelvuldig kijken bij thuiswedstrijden van de Amsterdammers — onder meer met zijn vader en zeer succesvol ondernemer Dave van der Westen."

In december 2025 verloor het jonge voetbaltalent uit Almkerk zijn vader aan de welbekende verschrikkelijke ziekte. "Waarvan ik het woord nog niet eens wil horen wanneer het wordt gebruikt om mee te schelden. Geloof me: dan heb je ruzie met me!"

Als eerbetoon aan Dave en om Sven de avond van zijn leven te bezorgen — door zijn helden live en van dichtbij aan het werk te zien — stuurde Nick NAC vroegtijdig een e-mail en legde het verhaal uit. "Nog geen dag later kreeg ik toestemming!"

"We krijgen Dave — onze held, trotse eigenaar van Lunchroom Van Alles Wat en Brasserie de Laegt — er niet mee terug. Maar wat is het mooi om dit soort unieke ervaringen te kunnen delen met inmiddels één van je beste vrienden, als pleister op een wond die nooit meer dichtgaat en waarbij een knuffel veel meer vertelt." NAC verloor de wedstrijd vrijwel kansloos. "Ik heb deze avond bewust minder gefilmd en geschreven, want deze avond stond in het teken van hem en niet van mijn website. Hij genoot zichtbaar en heeft me meerdere malen bedankt voor deze fantastische avond. Wat volgde was een laatste knuffel en wat woorden die we tussen ons houden."

Vriendschappen buiten het veld.

Wat Nick ook wil benadrukken, zijn de vriendschappen die ontstaan buiten het team. Zo zijn er al meerdere keren spelers met hem mee geweest naar wedstrijden van NAC. "Overigens weten mijn spelers heel goed dat ik op dat moment weg ben als vriend, maar tijdens een wedstrijd van ons team is iedereen onderdeel van het team en spelen onze gezellige avonden geen rol."

"Zo ook als spelers eerder weg willen: doe alsjeblieft gewoon je ding, ik vermaak me wel! Ik heb gewoon een ander leven, ook vanwege de website die ongekend populair is. Het aantal bezoekers maakt mij nogmaals niets uit, maar het motiveert ongekend."

"Zo zou het bijvoorbeeld fantastisch zijn als ik altijd op het veld mag zitten. Fans willen toch graag hun helden aanmoedigen en staan in de videobeelden! Ik wil overigens sowieso graag daadwerkelijk naar de wedstrijden toe in plaats van thuis op tv kijken — en met dank aan VV Dongen is die weg volledig open!"

Zolang Nick nog steeds geniet van zijn hobby, hoopt hij ooit zijn droom te verwezenlijken. "Voetbal is dan geen hobby meer. Het is onderdeel van je leven. Ooit hoop ik op een functie binnen een eerste elftal of elders in het betaalde voetbal."

Nick heeft al enkele open sollicitaties verstuurd naar Betaalde Voetbal Organisaties. Zo heeft hij al een uitnodiging op de perstribune bij Willem II mogen ontvangen. Er staan nog een aantal clubs op het verlanglijstje, zoals Ajax, PSV, Feyenoord en AZ.

Wil je meer weten of heb je iets waarmee je Nick kunt helpen? Neem dan eens contact met hem op. Via nickdeheus@hotmail.com of WhatsApp is hij altijd bereikbaar.